Verrassend genoeg is het niet Pierre Van Haute, Mengal’s meest succesvolle leerling, die in 1851 zijn leraar mag opvolgen, maar François Herteleer (Gent, 1829-1876), een telg uit een Gentse muzikale familie. Herteleer begint zijn carrière als leraar succesvol, en schopt het tot hoornsolo van de Gentse opera, maar raakt al snel aan lager wal. Pogingen van de conservatoriumdirectie om de hoornklas nieuw leven in te blazen stranden op het moeilijke karakter van de man. Herteleer wordt in 1872 geïnterneerd in het Sint-Guislaininstituut, waarna directeur Samuel de Luikenaar Jean Deprez als leraar installeert.

Tot 1870 blijft de natuurhoorn gedoceerd worden, naast de ventielhoorn. In 1870 beslist de directie om 3 ventielhoorns van het Sax-systeem (4 stijgende ventielen) aan te kopen. De levendige persoonlijke briefwisseling van het conservatorium met Adolphe Sax, die tot enkele jaren terug onontdekt in het conservatoriumarchief lag, is hier nog steeds een getuige van...