De belgische hoorntraditie...

“een erfenis vol elegantie”

the belgian tradition of hornplaying...

“a legacy of elegance”

for english text: scroll down

De evolutie van de Belgische hoorntraditie is nauw verweven met de bewogen politieke geschiedenis van het grondgebied. Het waren wellicht de Oostenrijkers die het instrument na de vrede van Utrecht  (1713) in onze streken introduceerden. Na de inval van de Franse revolutionaire troepen (1794) ontstond een hoorntraditie “à la Française”. Bij de revolutie van 1830 bleef weliswaar een erg Frans-geïnspireerde muziekstijl overeind,  maar toch stapten Belgische hoornisten massaal over naar de ventielhoorn. De invloed van de directeur van het Brusselse conservatorium, François Fétis, en zijn hoornleraar Jean-Désirée Artôt zijn hierin cruciaal geweest, evenals de invloed van Duitse immigranten in de militaire muziekkapelle.

Talrijke factoren zorgden ervoor dat omstreeks 1850 hoornspelen in België erg divers was: je had natuurhoorn-solisten van internationaal niveau (vb: Van Haute, Stenebruggen), maar ook het spelen op ventielinstrumenten was wijd verspreid.

Opvallend was het succes van leerlingen uit de Luikse hoornklas . In de tweede helft van de 19de eeuw namen de “Luikenaars” uit de hoornklassen van Hubert Massart en Toussaint Radoux quasi alle belangrijke Belgische onderwijs- en orkestposities in. De zingende, elegante speelstijl van deze hoornisten, verwant met de esthetiek van de Belgische vioolschool, kende groot succes in binnen- en buitenland, en  vele spelers kregen contracten aangeboden in Frankrijk, Engeland of de Verenigde Staten. De (Luikse) leraars van de klassen in Luik, Gent en Brussel vormden tientallen leerlingen die indrukwekkende carrières kenden. De  20ste eeuwse uitlopers van deze traditie zijn terug te vinden bij internationaal gereputeerde hoornisten als Maurice Van Bocxstaele, Francis Orval, André van Driessche en Luc Bergé.

De thesis “200 Years of Belgian Horn school” vertelt het verhaal van hoe de hoorn en het hoornspelen in onze streken evolueerde vanaf de Franse revolutie tot aan de geboorte van het modernisme.

The evolution of horn playing in Belgium is in every possible way connected with the political events that marked the Belgian history. Most possibly, the horn was imported into this part of Europe after the area came under austrian reign with the Utrecht peace treaty of 1713. Some decades later, the French revolutionary invasion of 1794 brought us some of the high-level hornplaying that was developped in Paris at the time.

The French musical style was to remain popular in Belgium during the entire 19th century, however, soon after the Belgian independance of 1830 most Belgian players changed to the valve horn, greatly inspired by the director of the Brussels conservatoire, François Fétis and his horn teacher Jean-Désirée Artôt, but also because of influences of migrated German military musicians.

Numerous events made that around 1850 hornplaying in Belgium was a perfect melting pot of traditions: there were natural horn players with an international reputation (ex: Van Haute, Stenebruggen), but also a high-level valve horn tradition.

The remarkable success of the Liège horn classes of Hubert Massart and Toussaint Tadoux  trained students that would take nearly all important Belgian teaching and orchestral positions in the second half of the 19th century.  The singing, elegant playing style of these players, closely related to the esthetics approved by the Belgian school of violin playing, had great success in Belgium and abroad. Many Belgian players were offered contracts in France, England and the United States . The Liège-trained teachers of the Brussels, Ghent and Liège horn classes continued the tradition into the 20th century, resulting in internationally reputed teachers ad players as Maurice van Bocxstaele, Francis Orval, André Van Driessche and Luc Bergé.  

The dissertation “200 years of belgian horn school” tells the story about how the horn and hornplaying in oudr region developped from the French revolution up to the birth of modernism in post-war Belgium.

©Jeroen billiet 2009                                                      lees meer/read more